Telkens wanneer iets op het punt staat te verdwijnen, zijn er links of rechts mensen die nog wat spaanders uit het vuur willen redden. Zo is er in nagenoeg iedere gemeente wel iemand bezig met het registreren van dialectwoorden. In het beste geval gaat de aandacht vooral uit naar woorden die gedoemd zijn om voor altijd te verdwijnen. Met het in onbruik raken van oude voorwerpen of gewoontes zijn heel wat termen dode taal geworden. Denken we hierbij maar aan de mijn- en de landbouw.

Met de fusie van Groot- en Klein-Vorst, Veerle, Varendonk en Eindhout ontstond Laakdal, maar in iedere deelgemeente sprak men een eigen dialect. De inwoners van de eerste twee spraken hetzelfde Brabants-Frankisch dialect, maar een aantal klanken duiden op een overgangsvorm naar het Land van Loon toe. In de andere deelgemeenten werd een Zuid-Kempisch dialect gesproken dat voorkomt in de vallei van de Grote Nete.

Het verschil in klanken tussen deze groepen is het onmiskenbare bewijs dat er door de eeuwen heen weinig uitwisseling of onderlinge contacten zijn geweest. Niet alleen op taalkundig vlak liep er een grens door het huidige Laakdal. 

Het is niet onze bedoeling om U via deze weg een digitaal dialectenwoordenboek te presenteren. Wij willen U enkel laten kennis maken met de moedertaal van deze deelgemeenten zoals ze werd gesproken op het eind van de 20e eeuw. Indien u op onderstaande namen klikt hoort U een fragment uit interviews die in de periode 1980-1990 van deze personen werden afgenomen.