Verslag tweede oldtimertreffen Veerle-Heide 27 september 2009
Er zijn heemkundige kringen die zich wegstoppen in archieven en geen voeling houden met wat leeft in het dorp. Dat kan zeker niet gezegd worden van de Laakdalse heemkring (LWGH) die al vele massamanifestaties heeft georganiseerd. Na de meer dan geslaagde feesten op Veerle-Heide in 2008, werd besloten alleen nog het Oldtimertreffen opnieuw te organiseren.
De gekozen datum is de laatste zondag van september, een periode met kwakkelend weer. Het was op zondag 27 september echter een schitterende dag met 22 graden en zonder wind. Aangenamer kan niet.
Om half elf vertrokken 174 ingeschreven oude auto’s en brommers. Toen ze weg waren stonden er nog 85 oude voertuigen op het terrein. Daarna kwam de tweede ‘stroef’ voor de namiddag binnen. De teller bleef staan op 285 geregistreerde vertrekkers en 120 deelnemers aan de static show. Met 400 oude voertuigen stond het hele terrein bomvol: kerkplein, Zandstraat, KLJ-terrein en zelfs bij de buurtbewoners op de oprit. Er kon niks meer bij en het publiek stroomde maar toe. Er stonden auto’s geparkeerd tot in de Rode Laakstraat op ongeveer 1, 5 kilometer stappen.
Frans Peeters had de benen onder zijn lijf gelopen, de banden onder zijn auto gereden om 230 oude foto’s van voertuigen te verzamelen met daarop naam en toenaam van iedereen. Er waren 35 ‘kampioenen-crossmachines’ bijeengebracht in het Buurthuis. Er waren oude tractoren, stationnaire motoren, legervoertuigen, ‘sietkaren’… er waren twee pareltjes uit de jaren 20, het model waarmee de dikke en de dunne nog gereden hebben. Er was zelfs een Chinese riksja gekoppeld aan een brommerke dat geregeld in panne viel, zoals meerdere van die vehikels. De oude bus was steeds bezet.
Rik Thiels, onze fotograaf van dienst steeg op met een hoogwerker van 21 meter en trok vanuit de lucht prachtige foto’s, niet alleen van het gebeuren maar ook van de Hei.
Dergelijk succes heeft echter zijn schaduwzijde. Er konden geen wagens meer op het parcours. Zij moesten ergens anders parkeren.
En al die motorfanaten krijgen honger. Al die magen moeten gevuld worden en dat ging perfect wat het eten betreft: 400 clubs, 400 warme en andere broodjes, 10 vlaaien en een grote gateaux. Alles raakte op. Theo De Koninck had de hoeveelheid weer exact ingeschat. Op 570 zitplaatsen kon men dat alles consumeren.
Voor de drank kwam al vanaf 12 uur een crisismoment toen de bonnetjesstand en de toog lange rijen dorstigen begonnen te vertonen. Er waren dertig helpers, maar twintig meer zou nog niet voldoende zijn geweest of de schaduwzijde van te veel succes… Schaffen met 350 oldtimers en Wellen met 300 brommers zijn de grootste in hun soort. Op de Hei werden die twee gecombineerd en zijn die aantallen nu al behaald tijdens onze tweede editie, weliswaar mede dankzij het schitterend weer. Plots bleek dat wij met onze 400 voertuigen op amper twee jaar tijd waren uitgegroeid tot één van de grootste oldtimertreffens van het land.
Hoeveel volk was er nu? Vorig jaar 200 voertuigen en 2000 bezoekers. Een nauwkeurige schatting vanuit de lucht gaf om tien uur al 700 bezoekers tegelijk. Vanaf 12.00 uur was het op de koppen lopen. Met het af en aan gaan van de bezoekers (die gemiddeld twee tot drie uur bleven) en op basis van de bijna verdubbelde recette tegenover vorig jaar zal 3500 bezoekers er dicht bij zijn.
Het hangen van bewegwijzering op een parcours van 100 kilometer, ophangen van 230 foto’s op panelen, plaatsen en afbreken van een terras van 570 stoelen en 150 tafels, klaarmaken van 800 broodjes, bedienen van honderden liters drank vergt veel werk en dat wordt allemaal gedaan door vrijwilligers. Zij kwamen uit vier verenigingen: onze LWGH, de brommersclub, de ruilclub van de Hei en Levensruimte.
Iedereen was achteraf moe maar voldaan -zoals dat heet- en over de toeren van die vloedgolf. Krijgt de Hei nu naast de grootste rommelmarkt, ook het grootste oldtimertreffen?
De derde editie werd echter al voorbereid met als ordewoorden: minder publiciteit maken en meer helpers bijzoeken. Groeien kan niet meer om niet ten onder te gaan aan het eigen succes. Op de Hei blijven ze met de voeten op de grond.
François Van Gehuchten
